Cisterciënzers in de Tropen.

Ver en hoog in de bergen zijn 25 Indonesische zusters en een klein aantal buitenlandse zusters op zoek naar spiritualiteit. Ze proberen de idealen van de Orde der Cisterciënzers, ontstaan in de twaalfde eeuw, levend te houden. Zij willen wel in een ‘gemeenschap’ leven, maar in de ‘woestijn’ om een werkelijke afzondering van de wereldlijke maatschappij tot stand te brengen. Bovendien willen zij principieel in armoede leven. Om niet afhankelijk te zijn van anderen, streven zij er naar om te voorzien in hun eigen levensonderhoud.

Hun woestijn heet Gedono, gelegen in Midden Java en het ligt ruim 1000 meter boven de zeespiegel.

Na een rit van ruim een uur op de motor, vooral stijgend, is het een verademing om te arriveren in de voortuin van het klooster van de Cisterciënzers. Opeens hoor je de vogels weer, wat stemmen in de verte, een sfeer van rust, ja noem het maar serene rust, en die daalt in mij. Als ik later word uitgenodigd om een kleine eredienst bij te wonen is mijn eerste reactie alsjeblieft niet, maar mogelijk door de ontvankelijke sfeer die het complex uitstraalt is mijn antwoord, zonder na te denken, een volmondig ja.

De kapel is van een overdonderende schoonheid, ondanks, of nee, dankzij, de eenvoud. Werkelijk niets is overbodig, maar alles zo degelijk, iets wat je wel eens mist als je langdurig in Indonesië bent. Als de zusters gaan zingen, soms reciteren, en er dan ook nog muziek hun zang ondersteunt, dan is het even of dit plekje bovenaards is. Alsof de hemel al op aarde is. Ik zit al hoog, dat speelt een rol, maar het is toch ook de liefelijkheid en het vredige van alles.

De dienst duurt maar 20 minuten overigens. Een lekenzuster vertelt mij het een en ander over haarzelf en het klooster. Zij hoopt zelf over ongeveer 10 jaar het klooster in te gaan. Het kloosterterrein is niet toegankelijk voor gasten, de zusters mogen niet worden gestoord. Slechts enkele zusters hebben contact met de gasten en die verzorgen naast de geestelijke hulp, ook een aantal gastenkamers en een winkeltje.

De gastenkamers, prachtige bungalows feitelijk, mannen en vrouwen gesepareerd, liggen aan de voorkant van het complex. Voor de gasten wordt gekookt (vegetarisch en wat van hun eigen land komt), en men wordt verondersteld minimaal 1 dienst per dag bij te wonen. De kosten zijn nog middeleeuws; 15.000 p.p.p.d

Er is ook nog een grote ontmoetingsruimte, toen ik aankwam was er net een ontmoeting van 100 katholieke Yogyakartanen en een zuster, ze kwamen voor een soort pep-talk, populair gezegd.

In het winkeltje worden naast producten van het land (jam, honing) ook allerlei kaarten verkocht met vrome teksten.

Hoe te bereiken

Vanuit Yogyakarta:

Yogya naar Magalang: 40 km

Magalang-Kopeng: 25 km

Kopeng -Getasan: 6 km

Getasan - Gedono: 15 km (ongeveer)

(dukuh Weru - Desa Jetak - Kacataman Getasan - kab. Semarang)

Vanuit Salatiga:

Komend uit Salatiga, ga naar links ongeveer 3 of 4 km voor Kopeng (dichtbij het entreekaartjes-loket voor de Kopeng regio. (info van B. Hafner, niet gecheckt)

Postadres

Pertapaan Bunda Pemersatu

GEDONO

Teromol Pos 806

SALATIGA 50702

tel. 0816-65-2240 fax 0298 - 313836

Email: gedocso@indo.net.id

Meer info over de Order der Cisterciënzers:

www.pml.it

Peter Moerbeek / ANTARIN /juli2000