Flores, opnieuw bekeken…

Het eiland Flores is 360km lang en varieert in breedte van 12 tot 70 km .
Het is een land met indrukwekkende vulkanen, fraaie bergmeren, grazige savannen en bergwoud. Het landschap heeft een woeste schoonheid. Niettemin is Flores een van de minst bezochte eilanden van de Indonesische archipel.
Er wonen 1,5 miljoen mensen van wie 85% Rooms Katholiek is.
Zo beginnen de meeste gidsjes over Flores…

Maar hoe kom je er, hoe verplaats je je en waar slaap je onderweg?
De maand december is wel de slechtste maand om over Flores te reizen. Zware regenbuien belemmeren het uitzicht in de bergen en maken snorkelen voor de kusten onmogelijk.
We hadden geluk. De maand december in 2004 was droog en zonnig.
Ik was er 10 jaar niet meer geweest en herinnerde me alleen nog naast de schoonheid…de vermoeiende verbindingen. De slechte wegen, het ontbreken van elk comfort.
Deze nieuwe kennismaking heeft me een heel nieuw beeld opgeleverd van Flores.

Inderdaad, net als toen is het landschap verwoestend mooi en leeg. Bergen alom, bossen overal, bloemen en bloeiende bomen in veelvoud. Bergen en dalen, kloven, haarspeldbochten en telkens weer nieuwe verpletterende vergezichten. Soms van links naar rechts de zee in het noorden en tegelijkertijd de zee naar het zuiden. Zo smal is het eiland soms.
Maar niets herinnerde me aan de moeizame reis van 10 jaar geleden.
De trans Flores highway blijft een wat erg groot uitgevallen woord voor een smalle tweebaansweg, maar de weg is bijna overal goed geasfalteerd. Prima om te rijden. Er is weinig verkeer. Als je de etappes aanpast aan het vele bochtenwerk kom je elke keer ontspannen aan in je volgende hotel.

Er is een snelle vliegverbinding met Transnusa (ook Merpati) van Denpasar naar Maumere aan de oostkant van Flores. Daar starten is een goed idee, want daarvandaan neem je een busje mee naar de westkant van het eiland.

Het hotel Seaworld is prettig. Gastvrij en vriendelijk. Het hotel ligt direct aan het strand waar de schone blauwe zee uitnodigt tot zwemmen. Een prima keuken. Je zegt hen met hoeveel personen je wilt eten en ze stellen zelf een heerlijk diner samen. Ook mogelijk met een flesje wijn uit Bali.
Vanuit dit hotel kun je alle kanten uit als je wilt snorkelen of duiken. Vervoer, apparatuur, en kennis van de beste plekken zijn voorradig.
Ook een dag rondrijden in Maumere en omgeving is de moeite waard.
Ik noem de visserswijk van Maumere waar de huisjes op hoge palen in de zee staan en een uitstap naar Sikka waar je de kathedraal kunt bezoeken en uitgenodigd wordt ikat-stoffen te kopen.
Overal op Flores zullen je deze stoffen aangeboden worden. Overal lopen de bewoners nog in deze prachtige stoffen die ze zelf weven. Maar pas op er zit ook veel fabrieksspul tussen.

Vanuit Maumere rijd je naar Moni. Een prachtige rit met veel vergezichten. Onderweg een traditioneel adathuis bezoeken? Dat kan.
Men bezoekt Moni om de Kelimutu te beklimmen. Daar hoog aan de top heeft de vulkaan 3 kratermeren gevormd met in elke een andere kleur water. Je gaat een stuk met je busje naar boven en loopt verder een half uur op een goed aangelegd pad. Tot slot veel trappen.
Halverwege staan de bekende dames weer om ikat-stoffen te verkopen, maar ze maken ook een kop koffie of een supermie voor de bezoekers klaar.
In Moni verblijf je een nacht om vroeg in de morgen de Kelimutu te beklimmen. Zonsopgang is er erg mooi. Hoeft echter niet. In Moni is er de avond ervoor altijd wel een optreden van de lokale traditionele dansgroep. Ze zingen en dansen het lied van de Kelimutu. Mooi.
Na Moni brengt de trans Sulawesi highway ons via Ende naar Bajawa. Een prachtige route (?) met hoge uitkijkposten waarop je de vele eilandjes voor de kust ziet liggen.
Het stadje Bajawa stelt niet veel voor, maar de dorpen erom heen zoals Bena zijn prachtig. De tijd heeft er lang stil gestaan. Fotogeniek en uniek. Er is zowaar een Nederlands sprekende gids. En natuurlijk weer de overal aanwezige ikat. Je mag dat niet missen.
De weg verder naar Ruteng is weer bergachtig, met uitzichten op kemiri-bossen, een soort bloeiende kastanjeboom. Leeg en woest is het landschap, maar ook soms ineens vol sawa’s. Natuurlijk op een berghelling aangelegd. Zijn de sawa’s op de Filippijnen echt mooier?
Na Ruteng, waar je niet te lang moet blijven leidt het laatste stukje highway langs stervormige sawa’s. Kunstig aangelegde rijstvelden in de vorm van een ster waar je zo een taartstuk uit kunt happen.

De chauffeur weet altijd weer de juiste plek om naar boven te klimmen om de mooiste foto’s te maken, ook waar te stoppen om een koffie of een maaltijd te nuttigen. Hij belde (natuurlijk met ons mobieltje) uit zijn busje onderweg onze ticket vanuit Labuhanbajo naar Bali bij elkaar.
Handig zo’n manusje van alles.

Labuhanbajo tenslotte doe je aan om Komodo of Rinca te bezoeken, twee eilanden waar nog de Komodo draken leven in het wild.
De boottocht ( 2 a 3 uur) erheen zowel als het bezoek aan het eiland is een must.
De draken liggen weliswaar wat sloom op het eiland, maar je kunt je toch heel goed voorstellen dat die reuzenhagedissen levensgevaarlijk kunnen zijn.
Een excursie met boot, lunch (een ruime vissersboot waar matten op lagen met daarop 4 stoelen waar later de lunch geserveerd werd) gids en entree daar kun je eenvoudig regelen in Labuhanbajo.
Vanuit Labuhanbajo kun je per ferry naar Bima of per vliegtuig naar Denpasar.

Mijn idee is dat je minstens 10 dagen moet nemen voor Flores:

8 januari 2005/hans.s./ er staan foto’s op onze website in de fotogalerie van deze trip

Zie verder ons 8-daagse Flores basistour, verlengbaar, veranderbaar, hoe u maar wilt.