Jakarta Trein Experiment.

Jakarta is een stad van uitersten. Zo sta je naast een stinksloot en een berg afval, zo zit aan koffie van dubbel geroosterde koffiebonen, de beste uit de wereld. Uiteraard airconditioned en op een leren stoel.

Zo sta je in een Mall (warenhuis), waarbij de Bijenkorf qua grootte en luxe in het niet valt, en het andere moment drink je een colaatje voor een dubbeltje aan een kraampje waarin de verkoopster ook blijkt te wonen met haar dochtertje. Naast  de nieuwste  BMW’s rijden  gammele versleten bajaj’s (driewieligere motortaxies).Het contrast tussen rijk en arm in Indonesie is nergens zo zichtbaar als in Jakarta.

Een manier om die uitersten te ervaren is om een treinreis te ondernemen, bijvoorbeeld die van Jakarta Kota naar Rangkasbitung. Zowel de aanschaf van het kaartje, alswel de trein als wel wat men te zien krijgt onderweg, zijn indrukwekkende ervaringen.

 De Merak-Jaya Express

Vanaf het oudste treinstation in Jakarta, Stasiun Kota, vertrekt de Merak Jaya Expres 4 x per dag. Van Jakarta naar Rangkasbitung, onze eindbestemming. Voor een luttel bedrag koop je de kaartjes die overigens bestaan uit digitaal gefabriceerde biljetten waarop alle gegevens keurig staan vermeld, tot zitplaats aan toe.Die blijken bij aankomst in de trein echter niet van toepassing. ‘Duduk bebas’ (vrij zitten) wordt ons enthousiast door medepassagiers toegeroepen. Gelukkig zijn er veel lege plaatsen dus is het geen probleem. De banken zijn redelijk comfortabel, de ramen vies, de bovenraampjes kunnen open, sterker, ze kunnen niet dicht. Lange mensen hebben een fraai uitzicht hierdoor. De deuren zijn immer open, dus lekker uit de trein hangen kan ook. Het is mogelijk koffie, thee en nasi goreng te bestellen bij de kelners die door de trein lopen, er is blijkbaar een soort van restauratie aan boord.

De treinreis begint op tijd, 08.35 uur, en de oude diesellocomotief duwt zijn 5 wagons (64 zitplaatsen elk) hortend en stotend uit het station om 20 minuten later weer  een stukje terug te rijden om op een ander spoor dan te gaan trekken in plaats van te duwen. De trein zal via het overdrukke Tanah Abang, Palmerah Pasar en Bintaro rijden en volgt dan een stuk de Serpong Tollroad om dan Jakarta te verlaten. De reis door de stad duurt circa een uur en men hoeft zich geen moment te vervelen. Terwijl in het verschiet immense kantoorgebowuwen en hotels te zien zijn,  ontdekt men langs het spoor letterlijk de achterkant van de metropool Jakarta. Nu begrijpt men hoe zo’n stad 14 miljoen inwoners kan bergen. Men leeft in zelfgemaakte bouwsels, die van lappen, stukken hout  en zinken platen aan elkaar hangen. Soms zelfs met een verdieping. Riolering is er niet, een goot met vies water voor de deur is alles. Er is een grote bedrijvigheid en elke centimeter wordt gebruikt. Op sommige plekken zou men, als de trein zou stil staan, kunnen praten vanuit de coupe met de bewoners. Het wasgoed kan je aanraken. Armoede volop, toch valt er geen trieste stemming te bespeuren, de mensen lijken vrolijker dan op een doorsneecamping in Noord Holland.

De rails liggen niet zuiver en zijn versleten. De trein schokt dus op en neer en heen en weer, voor  kinderen wel lollig. Het belet de Indonesische reiziger in het geheel om te gaan slapen.
Natuur komt in beeld na circa 1 uur rijden, (na station Serpong), dan zien we af en toe het ‘echte’ Javaanse landschap, een sawah, pisangbomen, een riviertje en spelende kinderen.  

Alhoewel we een expres trein berijden, stopt de trein herhaaldelijk. De trein komt dan ook een half uur later aan dan op het electronische biljet vemeld staat, namelijk 11.05 uur.
In het plaatsje Rangkasbitung valt werkelijk niets speciaals te zien, de herinneringen  uit de tijd dat Eduard Douwer Dekker die hier vanaf  1857 zetelde, schijnen verdwenen te zijn, het enige wat ik kon ontwaren was een ‘Apotik Multatuli’ .
Verder is Rangkasbitung de vertrekplaats voor een bezoek aan de Baduy, een verborgen gemeenschap die een bezoek in principe niet op prijs stelt.
Toeristen doen dit plaatsje nauwelijks aan dus je bent als bezoeker een bijzonderheid en de ‘koetmonings’  zijn dan ook overal te horen hoewel het in de middag is.
Een bezoek aan de pasar (net voor het station) en een lunch ergens in de hoofdstraat zijn hier de mogelijkheden, de trein terug vertrekt namelijk om 13.45 uur er is dus een wachttijd te overbruggen. Met de bus direct terug gaan  is ook een optie, men hoeft dan niet te wachten, maar het is niet sneller.

Dagelijks doen ook nog circa 4 ekonomi treinen hetzelfde traject. De zitplaatsen zijn houten banken, de treinen (nog) ouder en natuurlijk duurt het langer. Hier tegenover staat dat de tickets 6 maal zo goedkoop zijn als de expres tickets.

Overige gegevens:
De expres trein die  na de trein van 08.35 vertekt gaat om 11.00 uur.
Er zijn 2 treinen (ekonomi) die door gaan naar Merak

TOUR, een gids gaat mee.

Deze treinreis is in de vorm van een tour te regelen vanuit Nederland. U wordt opgehaald en thuisgebracht door een gids.

Inbegrepen is:

- Nederlands of Engels sprekende gids gedurende de hele dag, inclusief zijn onkosten

- openbaar vervoer van uw hotel tot aan Station Kota

-  treinkaartjes heen en terug naar Rangkasbitung

- openbaar vervoer station Kota naar uw hotel

Wilt u desgewenst liever per taxi reizen dan betaalt u zelf de taxikosten.
Kosten  30 E pp.

April 2006, Peter Moerbeek